Pek bi sessiz kom!

Uzunca bir yolda ilerliyorum… Bazen sıkça bir yağmur bazense içimi ısıtan bir bahar havası… Aklımda cevabı olmayan kaç soru var kim bilir? Arkamı dönüp baktığımda hala aynı yerde saydığımı görüyorum. Sanki hiç ilerlemişim gibi… Oysa zaman kanıtı aynı yerde olmayışımın! Biliyorum fazlasıyla da hissediyorum. Bir gün mutlaka bütün kaybettiklerimi geri kazanacağım. Ben kazanmak istediğim zaman hepsi birer birer geri dönecekler… Bunun olmaması için dualar ediyorum. Bütün kaybettiklerim benden uzak olsun. Değil midir kaybedişimin sebebi bana ait olmayışları ? O halde ne diye tekrar geri kazanayım.. Aslında yürüyorum. Ve arkama hiç bakmıyorum. Uzun süredir yazmayışımın sebebidir belki cümlelerimi çoğaltışım! Hangi içli bir cümleye nokta koysam, felaketle başlayan bir cümleye gebe kalır kalemim… Yeniden yazmalı aslında. Şöyle yaşamadan yaşamış gibi yazmak.. Şöyle bazen deliler gibi aşık olan bir genç kız gibi  yazmak şöyle bazen uçuruma uğramış kalbi kırık bir  delikanlı gibi yazmak. Yazmak istiyorum.

 Sessiz sedasız ilermeye başladım. Önce ürkek sonrasında alışagelen bir sürü adımlarım oldu…  İlerledim. Geriye dönüp bakmayalı çok olmuş! Öyle ki neler neler atlamışım. Hayat devam ederken mutlaka birşeyerli alır gider insandan. Eee haliyle yeni yeni anılar alır eskilerini.. Ben daha yeni anlamay başladım. Ne kadar bittiğini sanırsan acının o kadar bittiğine şahit oluyorsun inancının! .. Anlamaya çalıştıkça koca bir boşluğa düştüğüm bir sürü çelişkim var…

“Ben sana küsüm aslında, haberin yok..

Koyup gittiğin yerde kötülük çok..

Kime kızayım, nazım senden başka kime geçer..

Benim sensiz evim ocağım yok!…”

 Öyleyken böyle diyelim.. Ve ben gideyim. Yazmak gelmiyor içimden. Susmayı seviyorum. Bilmeniz gereken sadece iyi olduğum. İyiyim, yaşıyorum ve gerçekten çok mutluyum… Hayat sürekli bir yerlerde saklanıyor. Bense sürekli söbeliyorum. Tutturduk bir oyun gidiyoruz, hadi hayırlısı..

Öğrendim ki…

Şans vererek şansı yakalayabiliyor insan… Aylardır birşeylerden kaçarken birşeylere fırsat vermeyi denedim sonunda.. Ve verdim.. Tuhaf..

Bir garip ruh halim. Göreceğiz pekala.. Tertemiz bir sayfam var düşmesin tek bir gözyaşı. İnanasım gelmiyor… BEN!!! BEN!!!

“Gamzeliiiii seniii” :)

İyisi mi sen kimselere görünmeden git..

Olur ya duyulur geldiğin.

Bu bahar da yalancı bahar,

Bende hep aynı son”bahar”…

Sağımda yeşillenmiş koca koca dağlar,

Solumda can çekişiyor umutlarım…

Çalmaya cesaretim yok açılmaz kapanan kapılar,

Vurmuşlar kilidi sesi çıkmaz sol yanımın…

Çıkmaz bir sokakta kaybettim kendimi,

Gidebileceğim tek bir var….

Oysa titremekte dizlerim yaşımdan değil başımdan,

Cefası ömrümden uzun bir sevdalı başım var….

“Gün ola kavuşuruz, nasip olursa eğer…”

Kapat gözünü… Şöyle bir düşün. Neredeyim? Nerelerde de? … Hangi kapıyı çalarsa çalsın insan, açan beklediği değilse taştır o kapı ona! Şimdilerde mecali kalmamış bir umudun can çekişmesi oynuyor ömür perdemde. Yok satıyorum biletleri… Yerden yere vurulur mu gurur? Ben gururuma sırt dönüyorum… O yerler de sürünüyor ben başım yerde geziyorum! Aşka vefa işlemezmiş meğer öyle ya yılları o yokken o varmış gibi devirdik de bir sevdiğimize sahip olamadık… Hani şöyle başımız dik el ele bir gezemedik.  —

**” Nereye kadar sürer bu söyle!

Kimine göre kader,

Kimine göre birgün elbet biter…

Ama beni alır sensiz götürür uzaklara,

Dalarım yalnız ummalara…”

—Zaman içine işler mi insanın? Hani sensiz geçen şu zaman yok mu?.. Bir onun telafisi yok ömrümde.. Şimdi çıkıp gelsen hiç ummadık anda.. Ne değişir? Ya sensiz geçen o koca zaman… Ya o biten umutlarım… Hani çok sevdiğimiz hayallerimiz? Hangisini tekrar kazanabiliriz… Yada hangisine baştan aynı hevesle başlayabiliriz? Çok şey gitti ikimizden de.. Yitirdik yitmez bitmez dediklerimizi… Bir kere küstüğünü gör sevdanın! Son nefesini verdiğine şahit olsa dahi bitmez o küskünlüğü.. Yazık! Biz küstürdük sevdayı kendimize.. Kaybettik bütün güzelliğini. Şimdi ne bir sıraya yakışıyor ismin, nede bir buğulu cama.. Kalbimde de işi yok ya.. Söküp atması zor!Yoksa bile bile acıtır mı insan canını. Canını yakanı besler mi içinde.. Söküp atabilsem kalbimi düşünür müydüm acaba bir dakika? Koca bir kördüğüm işte..  

**Neslihan - Dayanılmaz Oldu

Anladım gidiyorsun daha öncekiler gibi
Hiç olmazsa son bir defa öp
Bu kadar zormu seni sevdim
Bir zamanlar demek öyle zor ki yeniden sevmek.

Susma veda ederken biraz gül birşey söyle giderken
Gitme hemen gitme kal biraz dur daha erken
Susma veda ederken biraz gül birşey söyle giderken
Gitme hemen gitme kal… kal…kal…kal..kal..

Artık kaçıncı son veda bu.. Kim bilelir? Hep yarım kalan gidişlerin bitişine emanet yüreğim… Ve hep aynı son… Sen bir kez gittin, ben bin kez bittim! Şimdi puslu bir alaca karanlıkta umutlarım.. Zorlu savaşların bekçisi! Daha dün boşadım sevdamı bekar kalansa sadece görünür yanım… Dul bir sevdalının kapanmaz bir yarası sol yanım. Zahmeti epeyce çok oldu bu bitişin bana… Hani belki dendi, belki unutulur… Israrla aynı soru dolanıyor sensizliğin sessizliği vurmuş dudaklarımda, “yara kapanır da kalmaz mı izi?”… X saatli uykularımın y bilinmezi ayakta kalışlarım… Yürüyemiyorum… İleriye yürümek sana yüz dönmek gibi birşey… Yapamıyorum. Anlamaya çalış.. Yada anlıyormuş gibi yap ne bileyim… Yeter ki anlamsız bakışların dolanmasın şu bi-çare halimde… Susma yada sus! Neyi değiştirir ki hasretini duyduğum sesine kavuşmak? Ruhun nerelerde kimlerle??? Basit bir bilinmezlik denklemi bizimkisi.. İki bilinmezimiz var aslında… İkiside sen!.. Biri tanıdığımı sandığım SEN, birisiyse tanımadığım yanın yine SEN!.. Çözmeye çalıştıkça başım ağrıyor… Bilinmezim kaldın sen. Adın da varlığında yalan desem… Şu karşım daki senli benli resimler ayaklanır tokat gibi çarpılır yüzüme.. Şimdi yoksun ama bir zamanlar vardın! Tek şahidi şu kağıtlara yansıyan gülümseyişlerimiz.. Elin elimdeyken ki resmimiz! Unutma,
Ben unutmadım…