Pek bi sessiz kom!

Uzunca bir yolda ilerliyorum… Bazen sıkça bir yağmur bazense içimi ısıtan bir bahar havası… Aklımda cevabı olmayan kaç soru var kim bilir? Arkamı dönüp baktığımda hala aynı yerde saydığımı görüyorum. Sanki hiç ilerlemişim gibi… Oysa zaman kanıtı aynı yerde olmayışımın! Biliyorum fazlasıyla da hissediyorum. Bir gün mutlaka bütün kaybettiklerimi geri kazanacağım. Ben kazanmak istediğim zaman hepsi birer birer geri dönecekler… Bunun olmaması için dualar ediyorum. Bütün kaybettiklerim benden uzak olsun. Değil midir kaybedişimin sebebi bana ait olmayışları ? O halde ne diye tekrar geri kazanayım.. Aslında yürüyorum. Ve arkama hiç bakmıyorum. Uzun süredir yazmayışımın sebebidir belki cümlelerimi çoğaltışım! Hangi içli bir cümleye nokta koysam, felaketle başlayan bir cümleye gebe kalır kalemim… Yeniden yazmalı aslında. Şöyle yaşamadan yaşamış gibi yazmak.. Şöyle bazen deliler gibi aşık olan bir genç kız gibi  yazmak şöyle bazen uçuruma uğramış kalbi kırık bir  delikanlı gibi yazmak. Yazmak istiyorum.

 Sessiz sedasız ilermeye başladım. Önce ürkek sonrasında alışagelen bir sürü adımlarım oldu…  İlerledim. Geriye dönüp bakmayalı çok olmuş! Öyle ki neler neler atlamışım. Hayat devam ederken mutlaka birşeyerli alır gider insandan. Eee haliyle yeni yeni anılar alır eskilerini.. Ben daha yeni anlamay başladım. Ne kadar bittiğini sanırsan acının o kadar bittiğine şahit oluyorsun inancının! .. Anlamaya çalıştıkça koca bir boşluğa düştüğüm bir sürü çelişkim var…

“Ben sana küsüm aslında, haberin yok..

Koyup gittiğin yerde kötülük çok..

Kime kızayım, nazım senden başka kime geçer..

Benim sensiz evim ocağım yok!…”

 Öyleyken böyle diyelim.. Ve ben gideyim. Yazmak gelmiyor içimden. Susmayı seviyorum. Bilmeniz gereken sadece iyi olduğum. İyiyim, yaşıyorum ve gerçekten çok mutluyum… Hayat sürekli bir yerlerde saklanıyor. Bense sürekli söbeliyorum. Tutturduk bir oyun gidiyoruz, hadi hayırlısı..