Deneme Bir Yazı.. (2)
Cumartesi, 06 Eylül 2008Babam beni hiç sevmedi aslında…
Hep bir şeyleri başarmamı istedi,
Bense hep zorunlu bir başarının ödülünü aldım..
Sıkıca sarılmak isterdim çocukluğum da babama,
Kim bilir kaç gece yastıklara yumdum gözümü..
Babam beni hiç sevmedi aslında,
Küçük kızıydım ben onun….
Ve en başarılı…
Beni böyle yetiştirdi.
Sürekli bir başarının imzasını atan ben olmalıydım.
Sinirlendiğinde de dünyayı başıma yıktığı kızı…
Hatırlıyorum da,
9’unda bir bebeğe özlemini duyduğum şefkati verirdim
Ve 12’sinde tebessümün ardına gözyaşını saklamayı öğrenmiştim…
Babam beni hiç sevmedi aslında,
Ne zaman yüzüm asılsa 5 kuruşa düzelir sandı…
Elime sıkıştırıldı para…
Ben pahalı oyuncaklarla büyüdüm…
Ve annemin gözyaşına döndüğü ninnilerle…
Konuşmadan daha susmayı öğrendim!
İçime atmayı…
Ağlarken içime gözyaşımı dökmeyi..
Babam beni hiç sevmedi aslında,
Bense inadına daha sevdim..
Can Yücel’in Edebiyat Kitabımaki şiiriyle tutundum ben Babama…
Karaçalılar gibi yerden bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin
Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici - hep, hep acele işi
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan bakardım nereye gitti
Öyle öyle ezber ettim gurbeti
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul’a
Bi helallaşmak ister elbet , diğ’mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.