Pek bi sessiz kom!

 (Olaya bakk. Bu kadar kitabı oku bitir üstüne bir de anla sonra al sana diplomaaaa :) Hıhı görürsem söylerim :)))

Sınavlardan ilk çıkan ben olmasam da gayet başarılı sonuçlar aldımmmmm, yurttaki odamda yatmadım mesela sözümde durdum :) Yalan söylemek gibi olmasın yatsam yatsam toplasak bir hafta eder 2 ayda… Hala büyümedim mesela çok yaramazım.. Kar topu yapıp yapıp cebime doldurdum ama annem yoktu yanımda kimsecikler kızmadı bu yüzden :( Üniversiteyi hala sevemedim. Yahu ne yobaz bir öğrenci topluluğudur bu :) Resmen -yüksekte misin aman aman inme ebelenirsin gibi kaçıyoruz kötü niyetli insancıklardan… Hani özellikle seçip bir araya getiremezsin bu kadar saçma sapan insanı… Ayyy sinirim bozuldu gene…. Neyse gelelim ilk programlama notuma. Gurur ve iftarla söylerim ki 120 civarında ki bir kişilik sınıfta 2 erkek 1 kız olarak aldığım “100″ notu ile parmakla gösterilen bir şahıs oldum :) Ben gayet mütevaziyimdir oysa :Pp Sonraaaa bir konuda hala aynıyım maalesef mi demeliyim bilmiyorum. İnsanları kıramıyorum hala. Kırıldığım çok oluyor kırdığımda hiç.. Ve hala matematik konusunda inanılmaz bir uzaklık görüyorum kendimde. Eee haliyle Gökçe Hoca’yı bana benzetip masama oturan öğrenci milleti yüzünden matematiktten de nefret ettim. Ki o da pek meraklı değildi bana :)))) Esasında severim ben Gökçe Hocayı.. ODTÜ mezunu geçen yıl mezun olmuş zannımca. Ve o bir gümüşhaneli gurur verici olmalı. Bana benzemesin amaaaa :( Yada ben ona benzemeyeyim yaaaa yeterrrrr ben Gökçe değilim demekten bıktım sıkıldım bunaldımmm :) Akrabalığımda yok ikizide değilim yaa bir gider misiniz demekte yetmiyor hele ki arsız bir gençliğin olduğu şu devirde :) Neyseeee gel gelelim şuanda ailemin yanında oluşumdan bu şımarıklığım.. Daha bir el bebek gül bebek oluverdim ablam geçen yaz evlendikten sonra :) İlk başlarda pek üzülmüştüm ama iyi etmiş ablam (çok kötüyüm sanırım ablam bu satırlarımı okusa beni kardeşlikten men eder:)) Küçük bir liste yaptım gene eheueheu

Büyümücem inatla

Uslanmıcam “”

Yurttaki odam da yatmıcam “”

Üniversiteyi başarılı bitirmicem “”

Ve daha neler neler :)))

Huysuz bir gencim ben ve hep öyle kalıcammmmm (:

****Bugünler de Mayıs ayında teslim etmem gereken çok büyük çaplı bir ödevime harcıyorum zamanımı.. Bananeyse Gümüşhane Üniversitesinin logosundan :) Neysemm gelecek yıl kurulursa o Üniversite belki kötü bir grafikçi olarak benim yaptığım logo kullanılır :)) Çok zor bir ihtimal tabii (:

Kapat gözünü… Şöyle bir düşün. Neredeyim? Nerelerde de? … Hangi kapıyı çalarsa çalsın insan, açan beklediği değilse taştır o kapı ona! Şimdilerde mecali kalmamış bir umudun can çekişmesi oynuyor ömür perdemde. Yok satıyorum biletleri… Yerden yere vurulur mu gurur? Ben gururuma sırt dönüyorum… O yerler de sürünüyor ben başım yerde geziyorum! Aşka vefa işlemezmiş meğer öyle ya yılları o yokken o varmış gibi devirdik de bir sevdiğimize sahip olamadık… Hani şöyle başımız dik el ele bir gezemedik.  —

**” Nereye kadar sürer bu söyle!

Kimine göre kader,

Kimine göre birgün elbet biter…

Ama beni alır sensiz götürür uzaklara,

Dalarım yalnız ummalara…”

—Zaman içine işler mi insanın? Hani sensiz geçen şu zaman yok mu?.. Bir onun telafisi yok ömrümde.. Şimdi çıkıp gelsen hiç ummadık anda.. Ne değişir? Ya sensiz geçen o koca zaman… Ya o biten umutlarım… Hani çok sevdiğimiz hayallerimiz? Hangisini tekrar kazanabiliriz… Yada hangisine baştan aynı hevesle başlayabiliriz? Çok şey gitti ikimizden de.. Yitirdik yitmez bitmez dediklerimizi… Bir kere küstüğünü gör sevdanın! Son nefesini verdiğine şahit olsa dahi bitmez o küskünlüğü.. Yazık! Biz küstürdük sevdayı kendimize.. Kaybettik bütün güzelliğini. Şimdi ne bir sıraya yakışıyor ismin, nede bir buğulu cama.. Kalbimde de işi yok ya.. Söküp atması zor!Yoksa bile bile acıtır mı insan canını. Canını yakanı besler mi içinde.. Söküp atabilsem kalbimi düşünür müydüm acaba bir dakika? Koca bir kördüğüm işte..  

**Neslihan - Dayanılmaz Oldu

Anladım gidiyorsun daha öncekiler gibi
Hiç olmazsa son bir defa öp
Bu kadar zormu seni sevdim
Bir zamanlar demek öyle zor ki yeniden sevmek.

Susma veda ederken biraz gül birşey söyle giderken
Gitme hemen gitme kal biraz dur daha erken
Susma veda ederken biraz gül birşey söyle giderken
Gitme hemen gitme kal… kal…kal…kal..kal..

Artık kaçıncı son veda bu.. Kim bilelir? Hep yarım kalan gidişlerin bitişine emanet yüreğim… Ve hep aynı son… Sen bir kez gittin, ben bin kez bittim! Şimdi puslu bir alaca karanlıkta umutlarım.. Zorlu savaşların bekçisi! Daha dün boşadım sevdamı bekar kalansa sadece görünür yanım… Dul bir sevdalının kapanmaz bir yarası sol yanım. Zahmeti epeyce çok oldu bu bitişin bana… Hani belki dendi, belki unutulur… Israrla aynı soru dolanıyor sensizliğin sessizliği vurmuş dudaklarımda, “yara kapanır da kalmaz mı izi?”… X saatli uykularımın y bilinmezi ayakta kalışlarım… Yürüyemiyorum… İleriye yürümek sana yüz dönmek gibi birşey… Yapamıyorum. Anlamaya çalış.. Yada anlıyormuş gibi yap ne bileyim… Yeter ki anlamsız bakışların dolanmasın şu bi-çare halimde… Susma yada sus! Neyi değiştirir ki hasretini duyduğum sesine kavuşmak? Ruhun nerelerde kimlerle??? Basit bir bilinmezlik denklemi bizimkisi.. İki bilinmezimiz var aslında… İkiside sen!.. Biri tanıdığımı sandığım SEN, birisiyse tanımadığım yanın yine SEN!.. Çözmeye çalıştıkça başım ağrıyor… Bilinmezim kaldın sen. Adın da varlığında yalan desem… Şu karşım daki senli benli resimler ayaklanır tokat gibi çarpılır yüzüme.. Şimdi yoksun ama bir zamanlar vardın! Tek şahidi şu kağıtlara yansıyan gülümseyişlerimiz.. Elin elimdeyken ki resmimiz! Unutma,
Ben unutmadım…