Pek bi sessiz kom!

“Büyük bir şehrin küçük hayalcilerindendim bende.. Soğuk bir gecekondunun tepesinden yatağıma düşen kar tanelerini seyrederdim. Alacakaranlıkta gördüğüm bembeyaz bir kar tanesiydi sadece. Hani hep elinde olmayana özenir ya insan bende öyle büyüdüm hep özene özene.. Küçüktü umutlarım zaten çoğuda büyümeden can verirdi içimde! En basitinden bir bebeğim olsun diye ağladığımı bilirim. Bir bez bebeğin hayaliyle yumduğum gözlerim sabah bir kar tanesinin yüzüme değişiyle açılırdı… Okul maceramın kısacık süreceğini bile bilmeden öylesine hevesli giderdim ki boyum kadar karlarından arasından, dönüşüm saatler sürerdi de yinede etmezdim sitem. Uzun yolun yolcusuydu babam, saçına 30′unda ak düşmüş o adamın kızıydım.. Hayale karışan suretiyle dua ederdim babama her gece. Çalışıp eve gönderdiği gelirin gideri fazlaydı… Ay sonuna kalan beş kuruşun onbeş alıcısı vardı kapıda! Ertesi günün telaşı ile çalışır dururdum sobanın defterime vuran ışığıyla… Haliyle sobaya atacak bir odun bulunursa… Nicedir ağladığımı belli etmeden yavaş yavaş büyüdüm! O yıllarda en çok anneme yanardı içim… Hep yarımdı sıcaklığı hayatın… Ya bir tas çorbayı buz gibi evde içerdi yada sobada yanan bir iki odunun yanında aç yatardı! Şimdilerde elimde olanın ne kıymeti varki yarınlarımda… Sıcacık bir evde sıcacık bir çorbayı yudumlayamayan annemi özlerim!.. “

“Düşlerim… Mavi pembe ne farkı var? Söyle, düşlerinde rengi olur mu anne?”

Bu yazı Pazartesi, 18 Şubat 2008, 12:10 tarihinde yurttan manzaralar kategorisi altında yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.